137

( Fasl-ı Sânî )

( İnikâd-ı rehnin şartları beyânındadır )

٧٠٨ madde Râhin ve mürtehinin âkıl olması şartdır. Ammâ bâliğ olması şart değildir. Hatta sabiyy-i mümeyyizin rehin ve irtihânı câizdir.

٧٠٩ madde Merhûnun satılmağa sâlih bir şey olması şartdır. Binâenaleyh vakt-i akidde mevcûd ve mâl-ı mütekavvim ve makdûrü’t-teslîm olması lâzımdır.

٧١٠ madde Merhûnun mukâbili mâl-ı mazmûn olmak şartdır. Binâenaleyh mâl-ı mağsûb içün rehin almak câizdir. Emânet olan mâl içün rehin almak sahîh olmaz.

( Fasl-ı Sâlis )

( Merhûnun zevâid-i muttasılasi ve akd-i rehinden soñra vâki olan )
( Tebdîl ve ziyâde hakkındadır )

٧١١ madde Bey’de bilâ-zikr dâhil olan müştemilât rehinde dahi dâhil olduğu gibi bir arsa rehin edildikde üzerindeki bilcümle eşcâr ile meyvesi ve mağrûsât ve mezrûât-ı sâiresi sarâhaten zikr olunmasa bile dâhil olur.

٧١٢ madde Rehnin rehn-i âhare tebdîli câizdir. Meselâ bir kimse şu kadar guruş düyûnu mukâbilinde bir sâat rehin etdikden soñra bir kılıç getürüb de sâatin yerine bunı al dese ve mürtehin dahi sâati red ile kılıcı alsa ol meblağ mukâbilinde kılıç merhûn olur.

٧١٣ madde Ba’de’l-akd râhinin merhûnı tezyîdi câizdir. Ya’ni bir şeyi rehin etdikden soñra henüz akd bâkî iken aña dîger bir mâlı dahi rehin olarak ilâve etmesi sahîh olur ve bu ziyâde asıl akde mülhak olur. Ya’ni asıl akd güyâ bu iki mâl üzerine vârid olmuş olur ve bu iki mâlın mecmû’ı hîn-i ziyâdede kâim olan düyûna merhûn olur.

٧١٤ madde Bir deyn mukâbilinde bir mâl rehin edildikde yine ol rehne mukâbil olmak üzere deynin tezyîdi sahîh olur.