134

( Ahkâm-ı Adliye'den Kitâb-ı Sâdis )

( Emânât hakkında olub bir mukaddime ile üç bâbı müştemildir )
( Mukaddime )
( Emânâta müteallik ıstılâhât-ı fıkhiyye beyânındadır )

762 Madde Emânet emîn ittihâz olunan kimse nezdinde bulunan şeydir.
Gerek vedîa gibi akd-i istihfâz ile emânet edilsin ve gerek me'cûr ve müsteâr
gibi bir akd zımnında emânet olsun ve gerek bir gûne akd ve maksad olmaksızın
bir kimsenin yedine emânet geçsin nitekim rûzgâr ile bir kimsenin hânesine
komşusunun bir malı düşse akd olmadığı cihetle ol mal hâne sâhibi
nezdinde vedîa olmayıb fakat emânetdir.

763 Madde Vedîa hıfz içün bir kimseye îdâ' olunan maldır.

764 Madde Îdâ' kendi malının muhâfazasını dîgere ihâle etmekdir ki
ihâle eden kimseye dâlın kesriyle mûdi' ve kabûl eden kimseye vedî'
ve dâlın fethiyle müstevda' denilür.

765 Madde Âriyet meccânen ya'ni bilâ-bedel menfaati temlîk olunan
maldır ki muâr ve müsteâr dahi denilür.

766 Madde İâre âriyet vermekdir ki veren kimseye muîr denilür.

767 Madde İstiâre âriyet almakdır ki alan kimseye müsteîr denilür.

( Bâb-ı Evvel )

( Emânâta dâir ba'zı ahkâm-ı umûmiyye beyânındadır )

768 Madde Emânet mazmûn değildir ya'ni emînin sun' ve taksîri olmaksızın
telef yâ zâyi' olduğu takdîrde zamân lâzım gelmez.

769 Madde Bir kimse yolda yâhûd dîger mahalde bir şey bulub da kendisine
mâl olmak üzre ahz etse gâsıb hükmünde olur.
Bunun üzerine ol mal telef yâ zâyi' olduğu hâlde kendisinin sun'
ve taksîri olmasa bile zâmin olur.

Ammâ