573

( On Altıncı Fasıl )
( Kundakçı Mücâzâtı )

Yüz altmış üçüncü madde: Şehir ve kasaba ve karye derûnunda meskûn ve gayr-i meskûn her nevi ebniyeye ve hariçte insana mahsus ve kabil-i süknâ ve istimal olunan binalara ve sefinelere kendi malı olsun olmasun amden ateş verip ihrâk eden şahıs cezây-ı idam ile mücâzât olunur.

Yüz altmış dördüncü madde: Hâric-i şehir ve kasaba ve kurâda insana mahsus yahut kabil-i süknâ ve istimal olmayan binalara ve sefinelere ve koru ve orman ve henüz toprak üzerinde bulunan mahsulâta kendi malı olmadığı halde amden ateş koyup ihrâk eden kimse müebbeden ve kendi malı olup da kezâlik amden ihrâk etmesinden harîkin sirâyetiyle âhara mazarratı dokunduğu halde dahi muvakkaten kürek cezasına müstahak olur.

Yüz altmış beşinci madde: Kesilmiş odun ve kereste ve biçilmiş mahsulâta kendi malı olmadığı halde amden ateş veren şahıs muvakkaten küreğe konulur ve kendi malı olup da böyle bil-ihtiyar ihrâkıyla âhara mazarratı dokunduğu halde muvakkaten kalebend kılınır.

Yüz altmış altıncı madde: Her halde vaki olan harîk hîn-i zuhurunda mevâki-i muhterikada bir veyahut daha ziyade şahsın telefini mûcip olduğu halde kundak vaz edenler alel-ıtlak idam cezasıyla mücâzât olunur.

( Fî 23 Rebîülâhir sene 1281 Zeyl )

( Mugâyir-i nizam bir mahalde bey' ve fürûht için barut bulunur ise zabt olunup barut sahibi bulunan ve saklayan üç sene müddetle kürek cezası görecektir. Eğer harîk zuhur edip de nizâmen memnû olan mahalde bulunacak barutun iştiâlinden hasar zuhûra gelir ise miktar-ı hasârete göre barut sahibi üç seneden beş seneye kadar ve eğer telef-i nefs dahi vukû bulur ise on seneden on beş seneye kadar küreğe konulacaktır )

Yüz altmış yedinci madde: Her türlü ebniye ve emvâl ve emlâki ihrâk için