406

Şu kadar var ki vâris değil iken sonradan bir sebeb-i hâdis ile mukırrın vakt-i
vefatında hâsıl olan verâset ikrarın sıhhatine mâni‘ olmaz.
Nitekim bir kimse maraz-ı mevtinde bir ecnebi kadına mal ikrar edip de ba‘dehû onu
tezevvüc ettikten sonra fevt olsa ikrarı nâfiz olur.
Amma verâseti böyle bir sebeb-i hâdis ile hâsıl olmayıp da sebeb-i kadîm ile olur ise
ikrarı yine nâfiz olmaz.
Meselâ oğlu olan bir kimse li-ebeveyn karındaşlarından birine mal ikrar edip de
oğlunun vefatından sonra kendisi vefat etse mukırrun leh onun karındaşı bulunduğu
cihetle vâris olacağından ol ikrar nâfiz olmaz.

1600 Madde — Marîzin maraz-ı mevtinde iken zaman-ı sıhhatine isnad ile ikrarı
zaman-ı marazındaki ikrarı hükmündedir.
Binâenaleyh maraz-ı mevtinde iken vârisinde alacağı olan şu kadar guruş zaman-ı
sıhhatinde istifâ eylemiş olduğunu ikrar etse diğer vârisler mucîz olmadıkça nâfiz
olmaz.
Kezâlik hâl-i sıhhatinde iken falan malını veresesinden falana hibe ve teslim eylemiş
olduğunu maraz-ı mevtinde ikrar eylese hibesi beyyine ile sâbit yâhud diğer
vârisleri onu mucîz olmadıkça ikrarı nâfiz olmaz.

1601 Madde — Marîzin maraz-ı mevtinde ecnebiye yani kendisine vâris
olmayan kimseye gerek ayn ve gerek deyn ikrarı cemî‘ emvâlini muhît olsa bile
sahîh olur.
Şu kadar var ki mukırrun bih mukırra henüz bey‘ yâ hibe olunmuş yâhud âhirden irsen intikâl
eylemiş olmak gibi bir sebeple vakt-i ikrarda onun mülkü olduğu çok kimselerin
ma‘lûmu olarak kendi ikrarında kâzip olduğu zâhir olursa ol halde
nazar olunur.
Eğer bu ikrarı müzakere-i vasiyet esnâsında değil ise hibe demek olarak
teslim lâzım gelir.
Ve eğer müzakere-i vasiyet esnâsında ise vasiyet ma‘nâsına mahmûl olur.
Ve gerek hibe olsun ve gerek vasiyet olsun ancak sülüs-i mâlından mu‘teber olur.

1602 Madde — Düyûn-ı sıhhat düyûn-ı maraz üzerine mukaddemdir.

(Ya‘ni)