44

991 Madde
Sefihin ba‘de’l-hacr muamelâtça tasarrufat-ı kavliyesi sahih olmaz ise de kabl-el-hacr tasarrufatı sâir nâsın tasarrufatı gibidir.

992 Madde
Sefih-i mahcûrun gerek kendi ve gerek nafakası üzerine lâzım olanlar kendisinin malından infak olunurlar.

993 Madde
Sefih-i mahcûr bir malını satsa nâfiz olmaz ise de hâkim menfaat görür ise icazet verir.

994 Madde
Sefih-i mahcûrun âhara deyn ikrarı mutlakâ sahih olmaz. Yani gerek vakt-i hacrde mevcud ve gerek ba‘de’l-hacr hâdis olan emvâli hakkında ikrarının te’siri olmaz.

995 Madde
Sefih-i mahcûr üzerinde olan hukuk-ı nâs kendisinin malından te’diye olunur.

996 Madde
Sefih-i mahcûr akçe istikraz edip de kendi nafakasına sarf ettikte eğer kadr-i ma’rûf olarak sarf etmiş ise hâkim ol akçeyi anın malından te’diye eyler.
Ve eğer fazla sarf etmiş ise hâkim nafakası miktarını mahsub edip fazlasını ibtal eyler.

997 Madde
Sefih-i mahcûr kesb-i salâh ettikte hâkim tarafından fekk-i hacr olunur.

Fasl-ı Râbi‘
( Medyun-ı mahcûr hakkındadır )

998 Madde
Medyunun kudreti var iken deyninin edasında mümâtale eylediği nezd-i hâkimde zâhir olup da dâinleri dahi malı satılarak deyninin te’diyesini hâkimden taleb ettiklerinde hâkim ânı hacr eder.
Ve kendisi malını satıp da deyni ifadan imtina‘ ettiği takdirde hâkim anın malını satıp deyni te’diye eyler.
Şöyle ki medyun hakkında bey‘i ehven olandan bed’ ile sonra da bu tertib üzere ehveni takdim ederek ibtidâ nukûdundan başlayıp vefâ etmez ise urûzunu ve urûzu dahi vefâ etmez ise akarını satar.

999 Madde
Medyun-ı müflis yani düyûnu malına müsâvi yâhud ezyed olup da guremâsı ticaretle malının zayi‘ olmasından veyahud malını kaçırmasından...

(Veyâ âharın)